ก็ถ้าทุกครั้งที่เหม่อลอย ยังต้องเผลอไปมองเธอ

ก็ถ้าแค่เธอยิ้ม ฉันก็ยังตกหลุมใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก็เพราะทุกเสียงของเธอ ยังคงหลอนติดหูฉันไปเป็นนาที

ก็ถ้าตลอดเวลาฉันยังหาทางจะใกล้ชิดกับเธอ

จะให้ฉันยอมรับความเป็นเพื่อนแบบนี้หรอ

ก็ถ้าฉันยังเจ็บปวดทุกคราวที่เห็นแววตาที่เย็นชา

ก็เพราะฉันยังแอบเสียใจทุกครั้งที่พูดคุย

ถ้าฉันยังคงน้อยใจ ที่เธอมีความสุขที่ไม่เห็นฉันในชีวิต

เพราะฉันยังต้องฝืนตัวเองทุกครั้งที่วาดฝันไปไกล

จะให้ฉันบอกว่าหมดรักเธอแล้วงั้นหรอ

แล้วฉันจะทนต่อไปได้แค่ไหน

ถ้าต้องฝืนทรยศความรู้สึกของตัวเอง